• 
• 
• 

Nikki is sinds kort ambassadrice van ontwikkelingsorganisatie World Vision. Daarom is ze op dit moment op reis in Uganda om projecten te bezoeken. Hieronder is Nikki's verhaal te lezen:

---

Update 3: vrijdag 20 november

Nikki heel even een Afrikaanse vrouw: water halen!
Onderweg naar een waterput geniet het gezelschap van de schitterende natuur in Oeganda. De rit gaat door een jungle en dat is best een avontuur. Door de regen is de weg slecht, met als resultaat dat het busje 1 keer vast komt te zitten. Lucas vindt het geweldig en kan niet wachten om te helpen. De fourwheeldrives auto's slaan zich er goed doorheen. Bij de waterput wordt duidelijk dat water een groot probleem is. Deze bron is ook toegankelijk voor dieren, dus schoon is het water niet. Vier dorpen zijn afhankelijk van deze waterput. De jerrycans die met water worden gevuld, zijn erg zwaar. Nikki wil weten hoe het voelt en even later loopt ze met een volle jerrycan van 20 liter water op haar hoofd.

"Ik ben echt blij dat ik dit allemaal heb mogen meemaken. Ik had dit echt voor niets willen ruilen."

   

   

    

---

Update 2: woensdag 18 november

Eindelijk ben ik erachter wat er met mij aan de hand is. Ik had verwacht dat ik deze week zwaar geraakt zou worden, verbaasd en verscheurd door de verhalen en overal over zou moeten huilen door de ellende die ik om me heen zou zien, maar dat is allemaal niet gebeurd.

Gister gingen we naar het huis van een vrouw die haar man was verloren 3 jaar geleden. Haar dochtertje van volgens mij 5 had al 3 keer malaria gehad en ze moest heel hard werken om het gezin draaiende te houden. Niet aleen was ze eenzaam maar ze waren ook erg arm. Het malaria-meisje had een jurk aan die ze zelf over haar lichaam moest houden omdat ie door de scheuren gewoon van haar lijf afviel. Achter had ze zo'n groot gat dat je haar billen en rug gewoon kon zien. In hen huis waar het erg stonk waren er drie kamertjes elk met een bed. Het malaria meisje sliep in een bed met haar moeder in de eerste kamer. En toen we doorliepen naar de tweede kamer stonden we echt met mond open toen we het bed zagen van twee van haar zoontjes. Het was ampere en matras met een dekentje eroverheen getrokken die oranje was geworden door de vieze vloer (trouwens, alles was oranje verleurd, ook de lichaampjes van de kinderen). Ze hadden niet eens een deken om onder te liggen en toch kan het wel echt koud worden 's nachts.

We waren vandaag bij een oudere dame langsgegaan. Toen wij binnenkwamen begon ze uit blijdschap en dankbaarheid voor ons te zingen wat ik best bijzonder vond. En toen welkomde z eons en gingen we met haar praten. Deze vrouw was een half jaar eerder haar man verloren. Ze was 77 dus ik vond het best wel een goed leeftijd eerlijk gezegd. Vooral wanneer de gemiddelde leeftijd om te sterven 40 is. Ze vertelde dat ze eenzaam was en dat daarom haar kleinkind bij haar woonde. Die zagen we ook in een hoekje zitten. Toen we al een tijdje met die vrouw bezig waren kwam in eens een kindje mij haar kleindochter (28) zitten. En nog een. Dus begonnen we ons aft e vragen waar de kinderen vandaan kwamen. Die waren van de kleindochter... Die overigens ook haar man was verloren! Vorige jaar. En ze woonde bij haar oma omdat ze in het verleden ook haar ouders had verloren... En dan zitten we hier met een vrouw die bijna 2 keer het gemiddelde leeftijd heeft bereikt, en bijna heel de tijd ook nog eens een man heeft gehad wat nog 2 keer zo speciaal is, terwijl deze veeel jongere vrouw, Jacqueline, al zoveel is verloren. Ze is achtergebleven met 2 kinderen en een grootmoeder waarvoor ze moet zorgen. Ze is 3 jaar ouder dan ik. Ongelooflijk! Maar niet zeuren of zo. Ze glimlachte bijna de hele tijd. Ik kon niet echt een gesprek met haar voeren want ze sprak geen Engels maar met een beetje hulp van een translater kon ik haar toch het een en ander vragen en vertellen.

Vandaag heb ik Johnan weer ontmoet! Dit vond ik echt zo leuk... Afgelopen februari heb ik hem ontmoet toen hij naar Nederland toe was gebracht om zijn verhaal te vertellen aan onze jeugd. Hij heeft zijn vader verloren aan AIDS en zijn moeder is HIV positive. Hijzelf is dat niet maar heeft toch te maken met de discriminatie die bestaat rondom deze ziekte. Het is best erg hier wat dat betreft. Dus World Vision vroeg na een geweldige ontmoeting met hem in zijn eigen land vorig jaar om zijn verhaal in Nederland bekend te maken  zodat mensen meer beseffen wat er werkelijk aan de hand is.

Toen hij bij ons was heb ik hem ontmoet en had hij mij zijn verhaal verteld. Ik had hem in principe maar een dag meegemaakt maar hij had toen wel zoveel indruk op mij gemaakt dat ik er heel erg naar uitkeek hem weer te zien.

Hij kwam aangelopen met een grote smile en het voelde heerlijk om hem te knuffelen en groeten. Het voelde ook heel vertrouwd meteen. Daarna weer even onwennig omdat ik ineens bedacht dat ik hem eigenlijk niet zo goed kende en dus ook niet meer zo goed wist wat ik moest zeggen maar ook dat ging best snel weer weg. Toen we even met zijn 2en een korte fotosessie gingen doen waren we een beetje lol aan het maken en heb ik mij erg goed vermaakt. Dit is een jongen die ik nooit zal vergeten. Duidelijk een slimme jongen en staat ook erg positief in het leven. Ik hoop echt dat ik hem vaker zal kunnen opzoeken en dan zal ik zeker kroepoek voor hem meenemen. Dit mist hij het meest uit Nederland, hehe...

Maar even terugkomend op het begin: In elke situatie vond ik het heel erg voor de desbetreffende persoon en voelde ik voor ze maar niets verbaasde mij. Ik kon het al heel snel een plaats geven waardoor ik het idée kreeg dat ik mij afstandelijk aan het opstellen was. Dit irriteerde mij want ik wil JUIST voelen. Ik wil juist huilen... Waarom raakte het mij niet zoals ik verwacht had?

Tijdens een meeting vandaag met een medical clinic die geholpen wordt door World Vision was ik in een keer wakker geschud. We hadden het over personeel daar en zij vertelde dat er veel te weinig waren. Elke maand kwamen er 800 tot 1000 patienten en er waren maar 4 verplegers! Heel naief vroeg ik waarom ze niet gewoon meer mensen aannamen en waaraan het lag. De overheid. Voor de zoveelste keer als het over belemmeringen in de ontwikkeling van dit land ging, kwam de overheid naar boven. Dit was de laatste druppel. Ik was in een keer zo boos! Tijdens de meeting onderbrak ik alles met mijn gevoel. Ik zei het hardop. Hoe kan het nou dat er zoveel wil is vanuit de mensen en zoveel passie is om door te zetten en zoveel hoop is door het werk van buitenstanders die hulp kunnen bieden en er wordt zo hard gewerkt, en dat er een tegenwerking is die het allemaal zo ontmoedigd? Het ging namelijk ook over medicijnen. Er zijn veel te weinig medicijnen.. En als ze komen komen ze aan en zijn ze al over de datum, of bijna. Ze komen veel te laat en meestal ontbreekt er dan de helft. Wanneer er aan de overheid gevraagd wordt wat er aan de hand is dan hebben ze het al lang gestuurd en trekken ze hen handen ervan af. En er zijn nog een hoop andere dingen. Ik zou nog een paar uur door kunnen schrijven. Hier heeft niemand iets aan! Iemand moet hier iets aan doen. Ik wilde bijna per direct een stichting oprichten die iets aan de overheid gaat doen maar het is allemaal niet zo makkelijk. En dat leerde ik over mezelf vandaag. Ik heb zeker wel de passie waar ik aan twijfelde... Het is alleen: omdat ik heel mijn leven dit werk heb willen doen en me al heel mijn leven bezig heb gehouden met verhalen zoals deze hierboven, ben ik niet verbaasd. Dit wist ik al en ik had het al als een realiteit voorgesteld in mijn hoofd. Het hele overheidsverhaal wist ik wel in mijn achterhoofd maar ik had het besef nog niet hoe ernstig dit was. Dit was dus nieuw voor mij... het verbaasde mij, het maakte me heel boos, en daar werd ik verdrietig van. Ik heb mijn tranen weggeslikt maar die dikke brok in mijn keel voel ik nog steeds. En we zijn nu alweer een uurtje of verder. Dit kan niet ongehoord blijven!

Ondanks alle tegenwerkingen van de overheid, is het zo mooi om te zien hoe graat de wil van de bevolking is om beter te ontwikkelen. Ze werken echt keihard... Ook al is het door de overheid soms tevergeefs. En de kleine beetjes waarin ze geholpen worden door bijv. World Vision geeft hen hoop. Dat straalt er van alle kanten uit en zij, en zeker ik ook, hebben er vertrouwen in dat het land vol potentie is!

Nou dat was het voor nu even....

Cheers,

Nikki

   

   

---

Update 1: zondag 15 november

Nikki: "who you are and what you do is very impressive."
Nikki spreekt de kinderen van de zondagschool toe, nadat ze voor ons hebben gezongen en een gedeelte uit Lukas hebben uitgebeeld. "Keep on going like you do, because who you are and what you do is very impressive."

   

   

   

 

• 
• 
• 
• 
• 
• 

Hotnews

Discografie

2010	Perfect Day	0
2010	Can't Stop Thinking About..	0
2009	What Did I Do	49
2009	How To Break A Heart	0
2008	Hello World	1
2008	Bring Me Down	4